Welkom op mijn web-log van Hyperhomocysteinemie
Wie ik ben, en wat er allemaal vooraf ging.

——————————————————————————–
Hallo mijn naam is Helma.
Ik ben 39 jaar ,en sinds vorig jaar augustus bekend en tevens onbekend met de ziekte en diagnose Hyperhomocysteinemie.
Hoe het allemaal tot uiting kwam wil ik hier proberen uit te leggen.

Begin vorig jaar februari 2004, werd ik s’nachts wakker met een raar gevoel in mijn hoofd. Ik zag dubbel en kon mijn ogen niet focussen ik had het gevoel dat ze als het ware achterover in mijn oogkassen lagen, een heel bizar en naar gevoel. Dit gevoel duurde enkele minuten, die uren leken te duren.
Dit verschijnsel gebeurde daarna in kort tempo ook op de dag. Ik voelde dan als het ware een klap in mijn nek en kon niet meer goed kijken, ik keek dus dubbel.
Ik vond dit zo raar en tevens heel eng dat ik toch maar besloot om naar de huisarts te gaan hiermee, want ik voelde dat dit dus niet goed was.

De opmerkingen in mijn omgeving deden mij alleen al volharden in het feit een dokter te raadplegen.
Ik weet dat de opmerkingen goed bedoeld waren, in de zin van: het is stress en daarom gebeurt het allemaal. Tuurlijk ik had in die tijd ook een stress-periode maar ik had wel zoiets van: dan had het veel eerder moeten gebeuren en dit klopt gewoonweg niet.

De huisarts stuurde me door naar de neuroloog ,want die vond het heel raar en sloot tevens migraine uit.
Dus aangekomen bij de neuroloog enkele weken later ( ik was toen nog 37) werd het duidelijk dat het om Tia’s ging! Ik schrok me kapot en dacht dat kan toch helemaal niet, en was boos verdrietig en behoorlijk in de war van dit bericht. Ik werd naar huis gestuurd met Ascal 38 en daar kon ik het tevens meedoen.

Onderzoeken volgde tot CT.scan aantoe, diagnose toen was Tia’s en voor verder onderzoek werd ik naar de internist gestuurd.
Dit duurde enkele maanden en inmiddels was ik al een jaartje ouder (38) In augustus moest ik een Methionine belastingsgtest ondergaan. Waaruit bleek dat ik de ziekte had! (Hyperhomocysteinemie)
Dit was ook aangetoond vooraf aan het onderzoek, maar om bevestiging te krijgen moest ik de belastingsgtest ondergaan, die bleek ook positief te zijn.

Daarna na de medicatie bleven de Tia’s nog komen en inmiddels zit ik aan een doses van Ascal 100!
Dit gaat redelijk goed, ik gebruik daarnaast ook foliumzuur 5 mg en moet nog meerdere vitamines gebruiken en dan blijft de waarde op een goed niveau.

Na dit allemaal ben ik druk op internet bezig geweest om het één en ander op te zoeken en het was al snel duidelijk dat er heel weinig te vinden was hierover, dus doorzoeken in alles wat ik kon vinden.

Nou inmiddels heb ik meer gevonden,, en vielen puzzelstukjes op zijn plaats die ook door artsen bevestigd werden, gezien mijn verleden.

Ik heb altijd met mijn gezondheid gezeten en het werd altijd afgedaan, dat het tussen mijn oren zat en maar naar het RIAGG moest gaan. Tuurlijk goed bedoelde adviezen etc, maar ik kon er gewoon niks mee omdat ik voelde dat het niks psychisch was en is. Nu zeg ik weleens, ja het zat echt tussen mijn oren, als iemand opperd om een psych te raadplegen, het zit er nu letterlijken dat is bewezen vraag maar aan de dokter, ja cynisme is me ook niet vreemd dan.

Het puzzelstukje wat ik vond hierover was, dat mijn zwangerschappen op een drama uit liepen. Nu weet ik dat het met deze ziekte te maken heeft ,en geeft me tevens een rustig gevoel van acceptatie.

Mijn 1e zwangerschap ging fout met 32 weken, door placentaloslating, een prachtige dochter(Stephanie) het mooiste kind wat ik op de wereld zette, maar die tijdens de bevalling overleed ten gevolge van placentaloslating. 5 jaar later en vele pogingen tot een 3e IVF behandeling ,was ik zwanger van een tweeling een jongen en een meisje. Deze zwangerschap duurde 26 weken en het jongetje (Mitchell) overleed door placentaloslating. 2 dagen later werd zijn zusje gehaald met een spoed keizersnede omdat mijn bloed niet meer stolde en ik leeg bloedde. Deze jongedame (Kimberley) is toen gereanimeerd en is nu 13 jaar later een vrolijke meid met tevens een handicap (spastisch en ontwikkelingsachterstand). Dit nu alles zoveel jaar na dato is te wijten aan de ziekte Hyperhomocysteinemie, als dit eerder bekend was geweest dan had ik geen kinderen gehad dat is wel duidelijk. Ik dank God op mijn blote knieën dat ik mijn jongste meidje mocht behouden.

Nu is ook gebleken dat ik al behoorlijk last heb van verkalking in aders.´
Ik kan in principe best oud worden maar loop meer risico dan anderen om een hart of vaataandoening te krijgen, zoals een beroerte of hartfalen.

Ik leef vandaag, en ,morgen is zo ver weg.
Ik leef bewust en probeer er niet bij stil te staan wat er boven mijn hoofd zou kunnen hangen, want als ik dat zou doen, dan weet ik dat ik niet lekker zou kunnen genieten van wat het leven mij te bieden heeft.